Houden we de moed erin?

De herfst gaat zo langzamerhand over in de winter. We moeten als woon­gemeen­schap behoor­lijk afzien, deze tijd. Nieuwe corona maat­regelen zijn ingevoerd en het wordt kouder. Helaas niet meer goed te doen om in de ochtend buiten in de binnen­tuin koffie te drinken. Een enkele keer lukt het, met dikke jassen aan. De tuin staat er trouwens nog steeds prachtig bij. De sier­appel­boomjes laten trots hun appeltjes zien…

De corona­maat­regelen van afgelopen weken zijn beperkend voor ons als groep. We zouden een IJslandse film kijken in onze gemeen­schap­pelijke ruimte. Eerst met acht mensen, later in twee groepjes van vier. Met de laatste serie maat­regelen werd het nog minder en toen hebben we het maar gecancelled. Er zijn geen gezellige etentjes, er zijn geen verjaardags­feestjes meer.

Ik stel de Ooster­buren de volgende vragen, in een mailtje. Hoe hou jij er zelf de moed in? Wat heb je aan onze woon­gemeen­schap? Welke steun / aanspraak / plezier geeft het jou om in de Ooster­buren te wonen, juist nu?

Er wordt meteen gereageerd, heel leuk. De vraag wordt herkend. We zien alle­maal wel dat het minder goed mogelijk is om samen leuke dingen te onder­nemen.

“Jammer dat het gemeen­schap­pelijke minder wordt in activi­teiten met elkaar.”

“Voor mijn gevoel draaien we op halve kracht.”

Hoewel we veel meer thuis zitten en het een stuk saaier is, zitten we niet bij de pakken neer. Voor sommige mensen heeft de corona­tijd zelfs voor­delen. Het leven is wat rustiger en minder vermoeiend omdat we minder hoeven te reizen. En sommigen van ons willen ook na corona­tijd blijven beeld­schermen.

“Ik vind het helemaal niet zo erg. Door de corona­regels hoef ik niet meer zoveel te reizen. Alle bijeen­komsten doe ik online. Mijn werk is zo een stuk rustiger en dat vind ik eigen­lijk heel prettig.”

“Nou ik heb hele­maal nergens last van. Ik vind het prima om rustig aan te doen en ik heb natuur­lijk mijn werk, een full time baan, dus ben blij met wat rust. Ik voel me ook goed en je kunt nog zoveel doen. Het is geen een­zame opslui­ting. Beslist geen afzien, integen­deel!”

Je kan je wel blind staren op wat je alle­maal niet meer kan, maar je kunt ook kijken naar de moge­lijk­heden. Sommigen van ons hebben er plezier in om eens andere activi­teiten te doen. Of ze genieten van nieuwe uitda­gingen.

“Ik ga veel wandelen vanuit huis: naar de stad voor een kleine bood­schap, maar vooral de natuur in. Verder ben ik een paar wande­lingen aan het voor­bereiden om later, als er meer mogelijk­heden zijn, met anderen te lopen. Daardoor leer ik Den Bosch nog beter kennen.”

“Juist in deze tijd kan ik mijn nieuwe relatie vorm­geven. Dat is, stom genoeg, een hele leuke bijkom­stig­heid. We kunnen elkaar goed leren kennen. Niet door erop uit te gaan, maar door thuis samen te eten, spelletjes te doen, en gesprekken te hebb…, en dat heeft zeker een hele goeie kant.”

Nogal wat Oosterburen vinden dat zij elkaar ondanks alle beper­kingen toch ontmoeten en elkaar genoeg kunnen bieden.

“Omdat fysiek bij elkaar komen nu lastig is geniet ik vooral van kleine ontmoe­tingen: bij de brieven­bus, in de binnen­tuin als iemand gelijk met mij weggaat of net thuis­komt, iemand die buiten in zijn/haar tuin bezig is e.d. Ook het 1 op 1 contact voor een kopje thee of koffie of einde van de dag een wijntje zijn geniet­momentjes.”

“Ik denk dat ik mijn buren in de wandelgangen vaak genoeg zie… dus nee… mij hoor je niet klagen. De verbin­ding blijft. We zien elkaar nog steeds. Met een praatje, een wande­lingetje. Eten in een nog kleinere groep kan nog steeds met elkaar of een borreltje. Maar dan bij iemand thuis. Delen kunnen we nog steeds.”

Tenslotte weten we ook heel goed dat het niet voor altijd is. Er komt al een vaccin aan. Misschien nog een aantal maanden te gaan.

“Wat blijft is dat je weet dat we hier allen wonen. Dat je weet dat het een periode is. Dat we hier allen gelijk in zijn. Niemand van ons raakt in een iso­lement. We zijn allen vitaal, dat maakt verschil.”

“Ik weet dat het wel goed komt. Corona gaat ook weer voorbij en wat we hier samen delen, dat is er dan gewoon. Daar vertrouw ik op. We kunnen weer heel goed verder.”

Intussen zien we dagelijks stralende luchten, herfst­kleuren en voelen af en toe heer­lijke zon. Onze woon­wijk wordt elk jaar groener. De Ooster­plas is dichtbij, daar maken we vaak ommetjes met zijn tweeën. We zitten de corona­tijd rustig uit en hopen dat iedereen gezond blijft!

Vorig bericht

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.